Κοίταξε, ο άνθρωπος γεννιέται πολύ μεγάλος......

...μέσα στη νύχτα του διαδυκτίου, πέφτω πάνω σε μία συνέντευξη του Ντίνου Σαδίκη (όσοι τον ξέρετε δεν χρειάζεστε συστάσεις - όσοι δεν, google έχετε)

και μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση κάτι που λέει για τους ανθρώπους. Δεν είναι η ανακάλυψη της Αμερικής - είναι όμως μια φωτογραφία της...

Παραθέτω :

- Αλήθεια, τι αντιπροσωπεύει αυτή η οικογένεια για σένα; 

- (μετά από σκέψη) Η οικογένεια, είναι μια παρεούλα, Ο γάμος φυσικά είναι το τυπικό μέρος απέναντι στην κοινωνία (και βέβαια παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο). Η οικογένεια είναι η παρεούλα που μπορείς να κινηθείς ελεύθερα και να απελευθερώσεις όλο σου το δυναμικό και όλες σου τις ανησυχίες. Θα πρέπει να απορροφά όλους τους κραδασμούς σου εύκολα. 

- Μήπως είναι η καλύτερη ευκαιρία για ένα «παιδί» να μεγαλώσει και να διαμορφώσει τα δικά του παιδιά; 

- Για τα παιδιά ήμουν έτοιμος. Ήταν συνειδητή επιλογή και με την γέννηση τους έγιναν καταπληκτικά πράγματα... Μου έχουν δώσει πάρα πολλα. Με κάνουν να νιώθω παιδί. Από της πιο σημαντικές, ίσως, στιγμές της ζωής μου, ήταν η γέννηση της κόρης μου και ο πρώτος χρόνος της ζωής της.

Κοίταξε, ο άνθρωπος γεννιέται πολύ μεγάλος. Θεόρατος, ίσως. Μετά αρχίζουν και τον «κονταίνουν» για να τον φτάσουν στα μέτρα της εκάστοτε κοινωνίας. Το σοκ ήταν όταν κατάλαβα πόσο μεγάλες δυνατότητες έχει ένα παιδί και πόσο γρήγορα αρχίζει το «πετσόκομμα» που λέγεται «κοινωνική διαπαιδαγώγηση», που λέγεται "σχολείο", που λέγεται "στρατός", που λέγεται "δουλειά", που λέγεται "επιβίωση"...

Η όλη συνέντευξη εδώ : http://www.ypokoultoura.gr/music/en_plw/xoris_kanona_96.html

...και μετά από τα προηγούμενα, θυμήκα αυτό... :